In het jaar 1924 werd in Sint-Kruis onder de leuze “ Door Onderling Samenspel Komt Overwinning “ de voetbalvereniging DOSKO gesticht.

Het stichtingslokaal was de “Jongelingenkring” die gelegen was langs de Moerkerkse Steenweg op de plaats waar later het O.L.V.-College zijn intrek nam.

 

Er werd een bestuur samengesteld met als voorzitter Dhr. Van Lerberghe Gaston, Sekretaris – Schatbewaarder Dhr. Stevens René en bestuursleden Dhr. Gielen (toenmalig adjudant bij het 4^e linie-regiment), Dhr. Degroote Achiel, Dhr. Haesebaert André, Dhr. Demuynck René en Dhr. Denoyel Marcel.

 

Door toedoen van de voorzitter kon het eerste terrein bekomen worden gelegen aan de Brieversweg. Deze weide werd gebruikt door Dhr. Snauwaert Henri wonende in café “De Smul”. Gedurende de oorlog 1914-18 had in deze weide een batterij afweergeschut gestaan zodoende het heel wat werk heeft gekost om deze weide tot een bespeelbaar veld om te toveren.

 

De vergaderingen werden aanvankelijk gehouden in café “De Smul”. De uitbater van het café runde tevens een landbouwbedrijf waardoor vergaderingen in de week te moeilijk werden en zodoende werd verhuist naar herberg “De Leeuw van Vlaanderen” die later café “De Vrede” werd genoemd. Deze herberg werd uitgebaat door de kinderen van bestuurslid Degroote.

 

Intussen werden de kleuren gekozen die ze zouden verdedigen, namelijk blauw en geel. Na verloop van tijd werd het financieel lastig en diende een oplossing gezocht. Dit kwam er in de persoon van Dhr. Hoppenbrouwers Jean wonende in de Smulstraat en uitbater van een diamantslijperij. Hij werd als nieuwe voorzitter aangesteld en zorgde onder zijn beleid en mede door zijn financiële steun voor een voortdurende groei van de club waardoor het ledental steeg. De stijging van het ledenaantal zorgde uiteraard voor een bredere kern waardoor het niveau zo groeide dat werd gedacht om aan te sluiten bij de coöperatieve van West-Vlaanderen. Uiteindelijk werd dit in 1926 aangevraagd. Intussen leverde Sekretaris Stevens René zijn taak als schatbewaarder in ten behoeve van Dhr. Boussemaere René.

Gezien het terrein in de Brieversweg de opgelegde afmetingen niet had werd er een andere locatie gezocht. Er werd een weide toegezegd in de Schaakstraat die korte tijd later terug werd ontzegd waardoor Dosko geen terrein meer had. Intussen was de aansluiting bij de coöperatieve definitief (1926) onder stamnummer 748 en was het dankzij de Nederlandse Gist –en Spiritusfabriek uit Brugge dat Dosko zijn activiteiten kon voortzetten.

Zij stelden namelijk hun terrein kosteloos ter beschikking voor alle competitiematchen. Opnieuw was Dosko gered.

Kort daarop (seizoen 1927-28) werd overgestapt naar de K.B.V.B. in de 4^e Divisie onder stamnummer 967. Opnieuw diende gezocht naar een gepast terrein en dit werd verkregen door Dhr. Desloovere André wonende in de Paradijsstraat te Sint-Kruis en een sportman in hart en nieren alsook de nieuwe reddende engel voor Dosko.

Hij stelde tevens een deel van zijn woning ter beschikking voor de vergaderingen en het bergen van materialen en werd tevens opgenomen in het bestuur.

Met een hele ploeg bestuursleden, leden en supporters werd voor de zoveelste keer hartig gewerkt om een terrein klaar te stomen voor de competitie.

Omdat in de competitie reeds Dosko Beveren actief was legde de Belgische voetbalbond Dosko Sint-Kruis op om van naam te veranderen en dit werd dan uiteindelijk VV Sint-Kruis.

Na een bloeiende periode kwam weer een bewogen periode waarin zelfs ontslag werd genomen bij de Belgische Voetbalbond en werd overgeschakeld naar de Vlaamse Voetbalbond en opnieuw werd gestart onder de leuze DOSKO Sint-Kruis.

De oorlogsjaren 1940-44 braken aan en van een nationale afdeling was geen sprake meer waardoor Dosko opnieuw werd ingedeeld in de provincie West-Vlaanderen en dan nog in gewestelijke reeksen. Daardoor speelde men ieder jaar kampioen en moest Dosko de andere gewestelijke kampioenen ontvangen. Dosko speelde omzeggens ieder jaar provinciaal kampioen. Ondertussen was het stamnummer 4168 geworden (wat op heden nog altijd het geval is).

Op 29 december 1976 kreeg Dosko voor zijn 50-jarig bestaan (ingeschreven in 1926 bij de coöperatieve maar eigenlijk reeds in 1924 gesticht!) de tittel KONINKLIJKE toegekend.Daarna groeide Dosko opnieuw uit tot een stevige club die in de hogere Provinciale reeksen vertoefde. Het schip bleef verder varen maar kende een terugval in de jaren ’90. Een nieuwe beheerraad die de club overnam, met behoud van het stamnummer, dichtte in een mum van tijd de financiële putten en bracht opnieuw leven in de club waardoor het ledental duidelijk in stijgende lijn zijn opmars zette. Jaren later is Dosko opnieuw een bloeiende vereniging geworden dankzij de gestructureerde werking en visie die de huidige Beheerraad en het dagelijks Bestuur handhaaft en de tomeloze inzet bij alle trainers, medewerkers en sympathisanten die het verenigingsleven doet openbloeien bij Koninklijke Dosko Sint-Kruis. De opmerkelijke structuur en kwalitatieve jeugdopleiding die de laatste jaren bij Dosko is opgebouwd kan niet onder stoelen of banken gestoken worden. Met een spelersbestand van om en bij de 300 spelers is Dosko groter dan ooit. Seizoen 2009-2010 is ook het jaar waarin het eerste elftal een nieuwe stimulans krijgt door de financiële inbreng die de beheerraad realiseert. De verdere uitbouw van de infrastructuur is in een eerste fase gekenmerkt door de opmerkelijke uitbreiding en renovatie van de bestaande kantine. Deze laatste werd in april 2009 officieel ingehuldigd in het samenzijn van talrijke prominenten waaronder ex-Doskospeler (later speler bij Club Brugge) Fernand Boone waarvan je onderaan deze pagina zijn bibliografie kan terugvinden.

 

We mogen dan ook trots zijn op een club met zoveel geschiedenis met onder andere enkele spelers die in het verleden en ook hedendaags hun overstap naar Club Brugge waarmaken.

 

 

 

Nationaliteit: Belg

Geboortedatum: 1 augustus 1934

Positie: doelman

Periode bij Club Brugge: van 1952 tot 1971 (19 seizoenen)
•  278 competitiewedstrijden in eerste klasse
•  22 Belgische bekerwedstrijden (1 doelpunt)
•  7 Europese bekerwedstrijden

Palmares bij Club Brugge: bekerwinnaar in 1968 en 1970

Gouden schoen : 1967

Latere clubs: SK Roeselare

A-international: 8 A-interlands

 

 

 

Het moest Fernand Boone even van het hart, hoe groot de toewijding en gedrevenheid was waarmee de in 1954 van Dosko Sint-Kruis overgekomen keeper zijn vak beoefende. Boone : “ Ik speelde in Sint-Kruis aanvankelijk half-back, tot in een bepaalde wedstrijd onze keeper geblesseerd werd en ik in de goal moest. Juist die match werd door een delegatie van Club-Brugge gevolgd, al wist ik dat toen niet. Onze trainer vroeg me of ik niet verder in de goal wilde blijven staan, dat maakte me niets uit , als ik maar speelde. Bovendien was het me zelf ook al opgevallen dat ik over goeie reflexen beschikte, dat bleek aangeboren te zijn. Club-Brugge kwam nog een paar keer kijken en op mijn negentiende tekende ik dan een aansluitingskaart. Mijn vader, een verstokt Cercle-man, kon daar absoluut niet mee lachen, hij vond dat verraad. Van de andere kant Cercle heeft nooit naar mij geïnformeerd.”

 

 

 

Je zou nooit vermoeden dat Rene Dewitte van het jaar 1924 is . Hij ziet er nog erg vitaal uit en is bijzonder actief. Een kaartje leggen hoort daarbij, maar vooral Cercle Brugge op de voet volgen.
“Cercle is mijn leven. Mijn grote liefde ook, naast mijn vrouw Christianne die tien jaar geleden veel te vroeg is overleden. Toen heb ik een behoorlijke klap gekregen. Nu gaat het weer beter en zie ik het weer goed zitten;”
Rene Dewitte haalde twee keer de eerste ploeg van Cercle. “Ik speelde mee tegen Ronse en Oostende als vervanger van Staftje Eeckman, maar speelde vooral bij de invallers. Ik kon zowel links- als rechtsbuiten spelen, was klein maar wel bijzonder snel. Later trok ik dan naar Dosko Sint-Kruis, maar toch keerde ik terug naar Cercle, waar ik later afgevaardigde van de jeugd werd. Ik heb veel overgehouden aan Cercle. Vriendschap met Morten Olsen, bijvoorbeeld. Twee weken geleden belde hij me nog toen Fernand Goyvaerts overleden was. Ik vind het wel spijtig dat ze me plots te oud vonden voor de jeugd. Nu bekommer ik me alleen nog om de pers. Bij elke thuismatch houden we de perszaal open en zorgen we voor koffie, drankjes en broodjes.” (KV)